COLUMN: Tapas be like.

Het waren kleine hapjes, maar het voelde als een leeg bord, als cacao op een decafé cappuccino of een foodtruck met panne terwijl je geen lid bent van de ANWB. Als een muur van trage wandelaars op de Vismarkt die op hun beurt een hartverzakking krijgen als ze weer bijna een fiets in hun nek hebben hangen.

‘Meneer! Meneer!’ riep een vrouw met schelle stem terwijl ik met een oude man aan het afrekenen was. Ik kom zo bij u mevrouw. Ze bleef ondertussen zwaaien met haar armen alsof ze in een door Guus Meeuwis uitverkocht stadion was. Ik liep aardig en professioneel naar de dame in spe die van de vijf vrije tafels had gekozen voor de enige tafel die nog vies was en volstond met de vuile vaat van de vorige gasten.

‘Wat kan ik voor u doen?’ ‘Kun je deze tafel even schoonmaken en heb je sojamelk?’ Ik moest haar al schoonmakend teleurstellen en geloof me dat is iets wat ik niet graag doe. Toen veranderde haar stemgeluid in een heksige toonladder met een hoop orale ontlasting en de laatste woorden dat het een belachelijke tent was en dat ik dat mijn baas mocht gaan vertellen. Stiekem dacht ik van binnen; ik vind jouw glutenvrije mening niet broodnodig en de stress die je aantrekt, smaakt zuur en doet mij niet zoveel. Maar het deed mij wel wat.

Er is een hoop ellende in de wereld en de mens gaat soms veel te snel. Laten wij, de Horeca, een hoeksteen van de samenleving zijn waar open armen ontvangen tot op zekere hoogte en de koude kille klanken buiten houden. We mogen de mensen soms best genuanceerd opvoeden zonder denigrerend of beterwetend over te komen. Want Utereg mn Stadsie daor gebeurd van alles waat! Maar houdt je hoofd cool en denk om je hart. Als ik de berichtgeving mag geloven, dan moeten we leren omgaan met de uitbreiding van de groepen toeristen die apart willen afrekenen en of je ook nog even precies kan onthouden wat hij of zij gegeten en gedronken heeft. Maar ach, het is dan weer bijna lente en hier en daar lopen er hele mooie tropisch-talige poppetjes bij. Loop op zo’n zonnige dag even de gracht op en geniet van de laatste zonnestralen met je ogen dicht, terwijl de volle terrassen als muziek in de oren klinken.

Terence Roelofsen werkt al jaren in de Utrechtse Horeca. Deze zanger, creatief ondernemer en schrijver neemt ons mee in zijn dagelijkse avonturen in zijn stad.

Redactie FM
social@frissemosterd.nl

Frisse Mosterd is hét gezicht van de Utrechtse horeca. Met unieke achtergrond reportages, interviews en portretten biedt Frisse Mosterd letterlijk een kijkje in de keuken van Utrecht’s meest culinaire en spraakmakende horeca.