Column: Wij(n) Utrecht II

Schaatsen op de grachten, met sneeuw in de lucht. Koek, met  zopie. En zonnestralen, met volle terrassen. April doet wat ze wil. Februari en maart trouwens ook. Maar Utrecht ook. Het kan vriezen en het kan dooien. Ik hunker naar de lente. Utrecht ook.

Einde winter, mij bekruipt een onrustig gevoel. Dan wil ik ineens naar Lissabon. Dan heb ik zo’n behoefte aan gastvrije mensen, geweldige gastronomie en zonneschijn. Of regen, maar zelfs dan is deze stad één van de fijnste die ik ooit heb gezien. Cultuur, met een rauw randje. En rouwrandjes.

Urban art, de kunst van de straat, is overal om je heen in de Portugese stad. De graffiti, het eten, de wijnen, de muziek. Alles is kunst. Lissabon heeft wijnbarren, wijnhuizen en wijnzalen. In elke straat, omlijst door muurschilderingen en rauwe randjes. Het is geen ongewone zaak wanneer er 600 verschillende Portugese wijnen op het menu staan. Zij zijn trots op hun product. Ik proef de zachte perzik, het lichte bubbeltje en de frisse zuren van een mooi glas Vinho Verde. M’n ogen zijn dichtgeknepen en mijn neus in het glas. Geur en emotie zijn nauw verbonden.

Plaatsvervangend trots ben ik, op deze mooie stad. Maar dan realiseer ik me ineens dat ik Utrecht mis. Onze huizen hebben gedichten op de gevels, wij hebben gastronomische grootheden, glimlachende gastheren en we serveren verrekte goede wijnen. Wij zijn trots op ons product. Zoals Vinho Verde. Een glaasje Portugal in Utrecht. Fris, zoals het weer. Levendig, zoals de stad. Zonnig, zoals de terrassen. Vinho Verde laat ons geloven in lente, in zomer. In onze stad. Utrecht is ook één van de fijnste die ik ooit heb gezien.

Proeftip:

Wat? Vinho Verde, Quinta do Reguiero, Minho, Portugal .

Waar? Tapas en wijnbar Vintage, Drieharingstraat 18.


Alicia van den Berg, ook bekend van @Merlotgenoten, steekt haar neus in ieder wijnglas dat ze tegenkomt. Ze ruikt, ze proeft en ze beschrijft haar bijzondere ervaringen met wijn.

Beeld: Huib Dommers

Redactie FM
social@frissemosterd.nl