tafel restaurant

Kalverliefde

In de vooravond stonden de elegante dame en de even elegante heer ons staande krijtbord te bestuderen. Begin tachtig schatte ik de twee. “Goedenavond, kan ik jullie van dienst zijn?” vroeg ik. “Ja, graag,” zei de heer. “Er staan zoveel lekkere dingen op het bord, maar we zijn al wat ouder en niet van die grote eters. Is het mogelijk de porties te halveren en een lunchsoep te krijgen?”

“Voor onze kok is dat geen enkel probleem.” “Wat fijn”, zei de dame. Ze kozen een tafeltje.

Ze reikte haar hand, ik gaf de mijne. Hij legde zijn hand op mijn schouder. In tijden hadden ze niet zo goed gegeten en de Chardonnay was heerlijk. Na “Tot ziens!” liepen ze gearmd richting de Maliebaan. Op een metertje of twintig stopten ze om elkaar een kus te geven. De gasten op het terras keken ernaar en ik hoorde een gezamenlijk “wauw”.

“Wat een schatjes”, fluisterde mijn collega. Twee weken later zaten ze aan hetzelfde tafeltje. Het stel kende elkaar sinds oktober vorig jaar. Beiden hadden in Utrecht gestudeerd en hielden zielsveel van de stad. Hij was pas 96 en woonde al een tijdje op Texel en zij, 84, in het schone Zwitserland. Als ze elkaar wilden ontmoeten namen ze voor een paar dagen een hotelletje in hun studentenstad. Latten was voor hen de ideale oplossing. Zo hielden ze het spannend.

Mooi om te zien; twee jonge mensen gestoken in oude kledij die volop van elkaar en het leven genieten.

Jelle Winkels is geboren en getogen Utrechter. Als barman, stadsgids en columnist uit hij zijn oneindige liefde voor de Domstad.

Redactie FM
social@frissemosterd.nl