Donkere stad

Mooi Utrecht

Jij oude binnenstad, het is lang geleden dat je zo weinig voetstappen hebt gevoeld. ‘Ben ik geen model meer’, vraag je jezelf af, grote toren. De gracht is in de war zonder rondvaartboot. Een eenzame fietser sjeest met 29 km per uur over de Vismarkt. Niemand leent een boek. Dakloos en nu vínd hij een muntje.

Café zonder stromend bier en restaurant zonder couvert. Filmhuis met louter omhoog geklapte stoelen en de bezoeker die er zit, kijkt niet. Het meest grote denkbare slot ketend zich om de Uithof, maar dat weet de Lange Jansstraat niet dus blijft hij in verwachting van het rubber dat zijn huid masseert. Niemand rent langs de singel, behalve de hond die eruit moet.

Het is 4 uur in de middag en ik stuur mijn motor vanaf de Maliesingel de Nieuwegracht op. Het drama op het Oktoberplein gonst door mijn hoofd. Het zal misschien iets rustiger zijn bedacht ik bij de Tolsteeg verkeerslichten. Ik schrik. Het is surrealistisch. De hele gracht voor mezelf … geen mens. Mijn stad, mijn mooie Utrecht waar ik zielsveel van hou, is aangeslagen. Jij zou wereldnieuws moeten zijn omdat je de eerste stad ooit bent die de drie grote wielerrondes verwelkomd.

Ik parkeer in de Kintgenshaven en denk aan de slachtoffers. Met vochtige ogen loop ik naar mijn werk op de Neude. Nooit eerder heb ik meegemaakt dat het er overdag zo rustig is. Ik sta even stil, sla rechtsaf en mijn stille tocht is begonnen.

Jelle Winkels is geboren en getogen Utrechter. In zijn werk als barman, stadsgids en columnist uit hij zijn oneindige liefde voor de Domstad.

Redactie FM
social@frissemosterd.nl