Mette Dijkstra

Een feestelijke blunder

Vorige week maakte ik misschien wel mijn grootste horecablunder. Wees niet bang, er vielen geen slachtoffers, er werd niks onherstelbaar vies en niemand werd boos. Ik stel je nogmaals gerust: het was geen saaie blunder.

Verjaardagen worden in restaurants maar wat graag gevierd met een vuurwerkje. Zo’n staafje waar een oogverblindend spektakel van vonkjes uitkomt. Als het is opgebrand, komt er een afschuwelijke chloorlucht vanaf. En toch is het leuk om iemand ermee te verrassen. Nog leuker is het, als er niet om gevraagd wordt door de desbetreffende tafel.

Wij hebben een schaars aantal van die vuurwerkdingen liggen. En de avond van mijn blunder lag de laatste te pronken naast de wijnglazen. Ik denk dat ik onbewust al besloten had die te bemachtigen, toen mij door de man aan tafel 20 verteld werd dat zijn vrouw die avond jarig was. Tijd voor spektakel!

Beiden bestellen ze een crème brûlée (die Fransen hebben daar een mooi woord van gemaakt hè, voorzien van een accent grave, accent circonflexe én een accent aigu. Chapeau.) Ik gris het staafje van de wijnglazenplank, en loop ermee naar de keuken. Zoals dat altijd gaat, wordt er een citroen doormidden gesneden, ingepakt met aluminimumfolie – excuus, aluminiumfolie – en op een houten plankje gelegd. Daar pronkt straks een vonkenfestijn.

Blonde lokken

Met twee crème brûlée en het plankje in mijn hand, vraag ik mijn collega om een aansteker. Precies op dat moment loopt er iemand achter mij langs. Een dame met blonde lokken, maar bij mij valt het kwartje niet. Althans, niet op tijd. Zodra het staafje knettert, loop ik gehaast naar de tafel. Anders is de show nog voorbij voor het op tafel staat.

En al onderweg weet ik dat het foute boel is. Die blonde lokken waren van de jarige jet. Precies op het moment suprème zit ze niet op haar stoel. Ik kijk beteuterd naar haar echtgenoot. ‘Maak een foto!’ Roep ik. Snel pakt hij zijn telefoon en vindt net op tijd de camerafunctie. Zoonlief legt gelukkig het moment ook nog vast. ‘Dit is denk ik wel mijn grootste blunder ooit,’ zeg ik. De man lacht, ‘had zij maar niet weg moeten gaan.’

Natuurlijk heb ik talloze glazen, vol én leeg, flessen, kopjes koffie en borden laten vallen of omgegooid. Ik ben vaak genoeg bijdehand tegen mensen die daar niet van gediend zijn. En mijn eerste blunder komt nog wel eens voorbij in mijn dromen. Deze nieuwe blunder, waar kostelijk om gelachen werd, weet ik hopelijk jaren later nog. En ik hoop dat de vrouw met blonde lokken een memorabele avond heeft gehad.

Mette Dijkstra is een schrijvende horecadame met een bak aan zelfspot en een helicopterview waar je u tegen zegt. Ze spreekt met en uit ervaring over alledaagse horecaperikelen.

Portret: Daniel Niessen

Redactie FM
social@frissemosterd.nl