Utrecht stad

Het bruist nu even niet aan alle kant

Gisteravond rond 11 uur pakte ik de fiets om onze oude binnenstad op te gaan zoeken. Waarom? Ik ben gek op zwart-wit foto’s van vroeger. Vooral die met bijna lege straten, een enkel café en winkels met metalen uithangborden. Ik wilde de sfeer van toen proeven en herbeleven. Zo´n unieke kans zou ik misschien nooit meer krijgen.

Onderweg kreeg ik last van schuldgevoel. Stel je voor dat meerdere stadsgenoten er net zo over dachten als ik. Zou zo maar een drukke boel kunnen worden en dat alles voor een beetje persoonlijk genot. Het rijmde niet met de afspraken die we met elkaar gemaakt hadden. Het verbod op samenklonteren!

Mijn rem deed zijn werk op het Ledig Erf. Ter hoogte van Herman Berkien wilde ik omkeren. Herman schraapte zijn keel en begon te zingen: “Als ik boven op de dom sta, kijk ik even naar benee …” De enige die Herman kon horen was ik. Verder was er niemand te bekennen op het pleintje. Hij zong zo mooi. Eg woar. “Utereg m’n stadsie daar gebeurt van alle hand, het bruist nu even niet aan alle kant, in het hartsie van het land ….”

Had ik hem goed verstaan? Mijn oren moesten uitgespoten worden, dat wel. Geduld daarmee. Mijn huisarts had wat belangrijkers te doen dan het bestrijden van aangekoekt oorsmeer. Ik bedankte Herman voor zijn optreden, tikte mijn elleboog tegen de zijne en fietste via de Oosterkade richting huis.

Op de terugweg dacht ik na over de woorden nu even niet. Een ieniemienie periode in mijn leven zou ik niet kunnen genieten van alles wat Utrecht te bieden heeft. Bezinning overmande me.

Is het echt zo erg … nu even niet? Nee! Als ik straks voor mijn gasten dat biertje weer mag tappen en na het werk met mijn vrienden in de kroeg afspreek voel ik me waarschijnlijk rijker dan vóór de crisis.

In vrijheid mogen leven is een groot goed.

Jelle Winkels is geboren en getogen Utrechter. In zijn werk als barman, stadsgids en columnist uit hij zijn oneindige liefde voor de Domstad.

Frisse Mosterd
info@frissemosterd.nl